Zanim przejdę do właściwej biografii i jej dzisiejszego bohatera kilka słów wprowadzenia. Od kilku miesięcy na moim blogu Orion istniała ta właśnie zakładka pod nazwą - Biografie. Od kilku miesięcy była pusta i jako jedyna zakładka z całego bloga nie została aktywowana. Można było zastanawiać się co w niej będzie i po co istnieje. Otóż właśnie dzisiaj nadszedł czas na wyjaśnienie tej tajemnicy. W dziale biografie pojawiać się będą ludzie, których cenię i których lubię. Ludzie nie tylko ze świata muzyki rozrywkowej ale także twórcy muzyki filmowej i aktorzy. Tak więc pisał będę o twórcach szeroko pojętej kultury. Chciałbym aby był to gwiazdozbiór moich ulubionych ludzi kultury, którzy szczególnie byli i są obecni w moim życiu.

Jako pierwszy pojawi się w Biografiach włoski kompozytor, człowiek, który odcisnął ogromne piętno na muzyce filmowej - Ennio Morricone. Człowiek, dzięki któremu po raz pierwszy zauważyłem, że muzyka filmowa to nie jakieś tam melodyjki pojawiające się w tle filmów ale niejednokrotnie prawdziwe dzieło sztuki.

Ennio Morricone urodził się w Rzymie 11 października 1928 roku. Od początku był cudownym dzieckiem niezwykle utalentowanym muzycznie. Już mając 12 lat zaczął pisać pierwsze kompozycje. Ukończył w dwa lata czteroletnie konserwatorium muzyczne Accademia di Santa Cecillia w Rzymie. Początkowo grał muzykę rozrywkową i jazzową. W latach pięćdziesiątych został zatrudniony przez włoską telewizję RAI do pisania krótkich motywów muzycznych rozpoczynających programy telewizyjne. Muzykę do pierwszego filmu napisał w 1961 roku. Był to włoski film Il Federale (Faszysta). Przez piętnaście lat pisał muzykę do wielu włoskich filmów. Największą sławę przyniosła mu wówczas muzyka do wielu włoskich westernów w reżyserii Sergio Leone (The Good, the Bad and the Ugly; Once Upon a Time in the West, For a Few Dollars More).

Morricone, choć kilkakrotnie nominowany do nagrody Oskara za muzykę filmową, nigdy nie został uhonorowany statuetką za muzykę do konkretnego filmu. Dopiero w 2007 roku dostał Oskara za całokształt twórczości. Od 52 lat (od 1956 roku) żonaty z Marią Travia. Ma czwórkę dzieci. Jego syn Andrea Morricone również został kompozytorem muzyki filmowej a drugi syn Giovanni jest włoskim reżyserem.

Spośród niezliczonej ilości filmów,do których napisał muzykę Ennio Morricone warto zwrócić uwagę chociażby na kilka obrazów, w których muzyka odgrywa niebanalną rolę.

The Good, the Bad and the Ugly (Dobry, Zły i Brzydki) - western w reżyserii Sergio Leone z 1966 roku. Jeden z najsławniejszych obrazów o dzikim zachodzie, w głównej roli ówczesna sława westernów Clint Eastwood. Opowieść o trzech mężczyznach. Wszyscy trzej chcą zdobyć skarb ukryty na starym cmentarzu. Morricone nagrał jedną z najsławniejszych melodii w historii westernów. Motyw muzyczny, który brawurowo opowiada historię rewolwerowców i legendę dzikiego zachodu, aż wyczuwa się atmosferę oczekiwania i napięcia przed pojedynkiem rewolwerowców.

Investigation of a Citizen Above Suspictoin (Śledztwo w sprawie obywatela poza wszelkim podejrzeniem) - ten włoski film z 1970 roku jest doskonałym przykładem filmu z muzyką Morricone, który dziś jest już zupełnie zapomniany ale muzyka do niego wciąż jest żywa i słucha się jej z przyjemnością. Film opowiada historię inspektora policji, który zabija swoją kochankę a całą winę wykorzystując swoje wpływy zrzuca na młodego anarchistę. Bardzo ciekawa muzyka, trochę w klimacie lat trzydziestych.

Moses the Lawgiver (Mojżesz Prawodawca) to film z 1974 roku Burtem Lancasterem w roli głównej. Opowiada historię Izraela - narodu wybranego, biblijną historię wyjścia z Egiptu pod wodzą Mojżesza. Morricone stworzył tu wspaniałą muzykę, zaangażowaną, podniosłą, pełną tęsknoty i nadziei za ziemią obiecaną.

Le Professionel (Zawodowiec) - francuski film z Jeanem-Paulem Belmondo w roli głównej z 1981 roku. Opowieść o agencie wywiadu, który w wyniku politycznych układów popada w niełaskę i staje się człowiekiem poszukiwanym przez policję całego kraju. Musi uciekać, walcząc o przetrwanie. To jedna z najwspanialszych ścieżek filmowych w całym dorobku Ennio Morricone.

The Thing (Coś) - wspaniały thriller w reżyserii Johna Carpentera z Kurtem Russelem w roli głównej. Niesamowita opowieść o stacji badawczej na Antarktydzie, którą atakują obce istoty z innej planety. Film pełen tajemniczości i niesamowitego klimatu. Ogromną rolę w filmie pełni muzyka. Prosta a zarazem bardzo sugestywna. Zdecydowanie różni się ona od ogromnej części wcześniejszych kompozycji Morricone, które są pogodne lub pełne nostalgii. Ta muzyka jest przerażająca i po dziś dzień uważam ją za jedną z najlepszych kompozycji nagranych do horroru. Jest to bardzo prosta muzyka i być może dlatego taka genialna.

The Scarlet and the Black (Purpura i Czerń) to dramat wojenny z 1983 roku opowiadający historię księdza O'Flaherty pracującego w Watykanie podczas okupacji hitlerowskiej i zajmującego się pomocą dla żołnierzy alianckich zbiegłych z obozów jenieckich. Historia rywalizacji pomiędzy ojcem O'Flaherty (Gregory Peck) i komendantem rzymskiego gestapo. Opowieść o bohaterstwie, odwadze i przebaczeniu.

Once Upon a Time in America (Dawno Temu w Ameryce) - film w reżyserii Sergio Leone z 1984 roku. Historia grupy przyjaciół jeszcze z dzieciństwa, którzy w Nowym Jorku zakładają gang i prowadzą ciemne interesy w czasach prohibicji. Film oprócz świetnej roli Roberta De Niro okraszony cudowną muzyką. Morricone po raz pierwsza rozpisał partyturę na fletnię Pana. Piorunujące wrażenie.

La Piovra (Ośmiornica) - 1984 - 1999, włoski serial telewizyjny o sycylijskiej mafii, której wpływy i ogromną władzę próbuje zwalczyć komisarz Corrado Cattani. Serial doczekał się kilkukrotnych kontynuacji. We wszystkich towarzyszy nam świetna muzyka włoskiego kompozytora.

The Mission (Misja) - absolutny klasyk w reżyserii Rolanda Joffe z 1986 roku. XVIII wiek, głęboka południowo amerykańska dżungla, do której trafiają jezuici rywalizujący z handlarzami niewolników o dusze i życie Indian Guarani. Wspaniali Robert De Niro i Jeremy Irons. Muzyka, która po dziś dzień pozostaje jedną z najsławniejszych ścieżek dźwiękowych w historii kina. Porywająca, pełna tajemniczości i mistycyzmu. Chyba najsławniejsza kompozycja Morricone, która spowodowała, że po raz pierwszy zainteresowałem się muzyką filmową.

The Untouchables (Nietykalni) - ten wspaniały film z 1987 roku w reżyserii Briana De Palmy opowiada historię Eliota Nessa i założonej przez niego grupy specjalnej w policji zwanej Nietykalni. Podejmują oni walkę z jednym z największych i najsławniejszych gangsterów tamtych czasów - Al Capone. Doskonałe role Kevina Costnera, Seana Connery i Roberta De Niro. Muzyka czasami przypomina tę napisaną przez Morricone do westernów a czasami pełna jest jazzu - ulubionej muzyki tamtych lat. Absolutnie rewelacyjna i porywająca kompozycja.

Casualties of War (Ofiary Wojny) to film z 1989 roku opowiadający o destrukcyjnym wpływie wojny na psychikę ludzką. To historia pięciu młodych żołnierzy amerykańskich, którzy w sercu wietnamskiej dżungli stają oko w oko z pokusą porzucenia wszelkich zasad i moralności, które zdawałoby się, że w tych okropnych warunkach przestały obowiązywać. Doskonałe role Michaela Foxa i Seana Penna. Muzyka utrzymana w podobnym klimacie co ta z filmu Misja, choć ta jest bardziej dramatyczna.

Bugsy to film z 1991 roku opowiadający historię Bena "Bugsy" Siegela, amerykańskiego gangstera i twórcy jednego z pierwszych kasyn w Las Vegas. Za muzykę do tego filmu Morricona został nominowany do Oskara w kategorii muzyka filmowa.

Malena jest opowieścią o najpiękniejszej kobiecie w małym sycylijskim miasteczku w trudnych czasach II wojny światowej. Świetna rola Monici Bellucci. Piękny film i piękna muzyka.

Karol - człowiek, który został papieżem i Karol - papież, który pozostal człowiekiem to dwa filmy z 2005 i 2006 roku opowiadające historię życia Karol Wojtyły - papieża Jana Pawła II. W roli główej Piotr Adamczyk.

To tylko kilkanaście filmów z kilkuset, do których muzykę napisał Ennio Morricone. Z pewnością możnaby wymienić jeszcze wiele filmów z muzyką tego włoskiego kompozytora. Moja przygoda z jego muzyką rozpoczęła się od wspaniałej kompozycji do filmu The Mission. Pamiętam, że w czasie moich studiów w Koszalinie, gdy kwitło piractwo i na każdym miejskim bazarku można było kupić kasety magnetofonowe z każdą muzyką, uzbierałem kolekcję kilkudziesięciu kaset z muzyką Morricone. Dzisiaj choć nie słucham już muzyki z magnetofonu a wszystkie te kasety gdzieś się zapodziały nadal mam ogromny szacunek do twórczości tego włoskiego kompozytora. Od wielu lat Morricone jest jednym z moich ulubionych kompozytorów muzyki filmowej.